อากาศครึ้มตั้งแต่เช้าเลยวันนี้ มองไปทางไหนก็หาแสงแดดไม่เจอทั้งที่ตอนนี้มันน่าจะเป็นช่วงที่แสงสวยที่สุดของวันช่วงหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอไง ผมนอนกระพริบตาอยู่บนเตียง อีกมุมหนึ่งของห้องมีร่างของเจ้าน้องชายคนเล็กกำลังนอนแผ่หราอย่างสบายอารมณ์ ก็แน่ล่ะซี.....วันนี้รัฐบาลประกาศว่าเป็นวันหยุด นักเรียนมอปลายอย่างเจ้านั่นจะเดือดร้อนอะไรล่ะ ก็มีแต่เด็กมหาลัยปีหนึ่งอย่างผมนี่แหละที่ต้องแหกตาตื่นตามนาฬิกาปลุกตั้งแต่แปดโมงเช้าวันอาทิตย์แบบนี้

แต่เอ......ทำไมอากาศตอนแปดโมงครึ่งมันถึงได้อุ่นๆร้อนๆชอบกล ทุกทีเวลาเปิดหน้าต่างเอาไว้แบบนี้ มันน่าจะเย็นสบายนี่นา เร็วเท่าความคิดและความสงสัย ผมคว้ามือถือประจำตัวขึ้นมา เครื่องหมายกระดิ่งตัวน้อยที่โชว์หราอยู่หน้าจอทำเอาผมต้องลุกพรวดจากเตียงตัวเองทันที

                “เวรแล้วคาเมะ สายแน่งานนี้”

ผมตั้งนาฬิกาปลุกแต่ดันลืมเปิดเสียง บื้อหรือโง่ก็ไม่รู้นะครับงานนี้

“ไปแล้วนะคร้าบบ”

เสียงของผมคงดังไปถึงห้องครัว แม่กำลังล้างจานหรือทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้แต่พอได้ยินผมตะโกนบอกก็เดินแกมวิ่งออกมา บังคับให้ผมต้องกินข้าวก่อนออกไปข้างนอกเหมือนปกติ ถ้าเป็นทุกครั้งก็ใจอ่อนอยู่หรอกแต่นี่.....วันนี้ไม่ได้แล้ว ถ้าผมสายอีกครั้ง ไอ้พวกนั้นมันยำผมตายแน่

“ผมมีนัดทำรายงานกลุ่มครับแม่ ตอนนี้ก็เกือบถึงเวลานัดแล้วด้วย”

“อ้าว วันนี้มันวันหยุดไม่ใช่เหรอลูก แม่ก็นึกว่าคาซึยะไม่ออกไปไหนเลยไม่ได้ขึ้นไปปลุก”

“ไม่เป็นไรครับ ถ้ารีบหน่อยคงทัน ผมไปนะครับ”

ผมคว้าจักรยานคันเก่งออกมาได้ก็ปั่นสุดแรงเกิดขึ้นเนินลูกฟูกออกไปถนนใหญ่ โหย.....ถ้าเวลาที่ได้ปล่อยรถวิ่งลงมาจากเนินเวลากลับบ้านคือเวลาที่ผมชอบที่สุด เวลาที่ต้องปั่นขึ้นเนินแบบนี้ก็คือความรู้สึกที่ตรงข้ามกันสุดๆนั่นแหละ โครตจะเหนื่อยเลยครับ

บ้านของผมอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยแต่ถ้าจะปั่นไปให้ถึงเลยมันก็หนักหนาเอาการอยู่ ผมเลยมักเอาจักรยานไปจอดที่สถานีรถไฟแล้วนั่งรถไฟไปอีกต่อ วันไหนรถว่างก็ดีไป...แต่ถ้าวันไหนรถแน่นๆขึ้นมาก็ทำเอาผมเซ็งขึ้นมาได้เหมือนกัน

อย่างเช่นวันนี้

ผู้คนที่เบียดเสียดกันขึ้นมาคนแล้วคนเล่าทำให้ผมโดนดันไปติดประตูอีกด้านหนึ่งของคันรถ อีกสามสถานีจะถึงมหาวิทยาลัย ผมมองเห็นความซวยมาเยือนตั้งแต่เห็นไอ้พนักงานใส่สูทใส่แว่นคนหนึ่งมันมายืนหายใจรดต้นคออยู่ตรงหน้า อารมณ์ไม่อยากจะมองมันให้รกตาเลยหันข้างให้สิ้นเรื่อง

แต่ใครจะคิด!!

ไอ้เวรนี่มันโรคจิต แต่ผมขยับนิดเดียวมันก็ถือโอกาสขยับตาม คราวนี้สยองยิ่งกว่าเดิม  แ-‘งมันมายืนซ้อนหลังผมเลยทีเดียว เสียงหัวเราะของมันเหมือนจะสมใจที่ผมทำแบบนั้น หรือมันคิดว่าผมอ่อยมันวะ!

ไอ้จิตเสื่อม พ่อแม่ไม่สั่งสอน

“เอามือแกออกไปเดี๋ยวนี้” ผมขู่มันเสียงต่ำ เจ้านั่นนอกจากจะไม่ฟังแล้วยังได้คืบจะเอาศอก มันเลื่อนฝ่ามือลามเข้ามาถึงด้านหน้า ผมกัดฟันกรอด พอกันทีกับความอดทนของผมวันนี้ อากาศก็อบอ้าว ตื่นก็สาย ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน อะไรๆก็ไม่ดีตั้งแต่ลืมตาตื่นแล้วดันมาเจอเรื่องชวนอ้วกแบบนี้

ไม่มีเหตุผลที่ผมจะทนโปรดสัตว์อีกต่อไป

พลั่ก!!

“ไอ้โรคจิต พ่อแม่ไม่สั่งสอน ไอ้ขยะสังคม เพราะมีคนแบบแกนี่แหละระดับความปลอดภัยของเมืองนี้มันก็ได้ดิ่งลงๆ ลวนลามผู้ชายสนุกนักหรือไง จับอยู่ได้ มันก็มีเหมือนๆกันนั่นแหละ อยากนักทำไมไม่จับของตัวเองล่ะวะ ทำแบบนี้คิดถึงหน้าบุพการีบ้างมั้ยเนี่ย ไหนขอดูหน้าชัดๆหน่อยซิ....เจอครั้งหน้าจะได้......”

ไอ้หมอนั่นเลิกจุกกับฤทธิ์ปลายศอกของผมได้ก้มหน้างุดๆ แหวกผู้คนออกไปอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว โชคดีของมันที่รถจอดสถานีพอดี มันเลยแอบเนียนเดินออกไปตามคลื่นมนุษย์สูท(ที่ยังต้องมาทำงานในเช้าวันหยุดแบบนี้) วีรกรรมของผมทำให้สายตาไม่ต่ำกว่าสิบคู่มองมายิ้มๆ ไม่รู้ทำไมถึงจะรู้ว่าพวกเค้าไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่ผมก็อึดอัดกับมันเลยหันหลังให้เสียเลย

ภาพความเคลื่อนไหวต่างๆนอกรถถูกบดบังจากสายตาของผมด้วยกำแพงมนุษย์ เสียจนมิด เพราะหันมาเร็วและไม่ได้มองก่อนผมเลยไม่นึกว่าจะมีคนมายืนซ้อนหลังตัวเองอยู่ก่อนแล้ว หน้าก็ผมซุกเข้ากับอกของใครก็ไม่รู้เข้าไปเต็มหลุม อย่าคิดว่าผมจะโชคดีชนอกนิ่มๆของพี่สาวจากออฟฟิสไหนเพราะไอ้แผงอกที่ทำเอาจมูกผมชาอยู่ตอนนี้น่ะมันทั้งล่ำทั้งแข็งอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ แถมเจ้าของมันยังสูงจนข่มความภาคภูมิใจของผมให้ลดลงมาเหลือแค่ระดับไหล่เท่านั้น

“อูย เจ็บชิบ”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า เจ็บมากไหม”

“ไม่อ่ะ ขอบใจ”

ผมตอบห้วนๆ ถึงจะรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะขุ่นใจ เพราะอกแข็งๆของนายคนเดียวทำให้ฉันต้องเจอเรื่องซวยปิดท้ายแบบนี้ ก่อนจะถึงสถานีที่ผมต้องลงคลื่นมนุษย์ก็โถมเข้ามาอีกระลอกหนึ่ง

พระเจ้า คงไม่ต้องบอกว่าตอนนี้สภาพผมทุเรศแค่ไหน

อยู่ดีไม่ว่าดีดันมายืนให้คนเบียดจนต้องไปซุกหน้ากับอกผู้ชายด้วยกัน!

แถมหมอนั่นยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แขนล่ำๆของมันตะหวัดทีเดียวก็ดึงเอาผมเซเข้าไปติดประตูอีกด้าน ตัวเองก็โดนเบียดตามผมมาติดๆ บ้าบอ! ทำแบบนี้ผมก็ขยับไปไหนไม่ได้น่ะสิ โดนล้อมซ้ายขวาด้วยอ้อมแขนผู้ชายแบบนี้ อึดอัดพิลึกเลยเว้ย

“นาย......ถอยไปหน่อยได้ไหม ฉันอึดอัด”

“โทษที แต่คนมันแน่น นายทนหน่อยก็แล้วกัน”

ดูเอาเถอะ...ขนาดตอนพูดยังไม่ต้องออกเสียงก็ได้ยิน ในเมื่อปากผมมันแทบจะแนบกับใบหูขาวๆของหมอนี่แล้ว ผมครางออกมาเบาๆ ร่ำร้องเอากับมันอีกครั้งเผื่อจะมีหวัง

“แต่.....ฉันหายใจไม่ออก จะไม่ไหวแล้วนะ”

“ผายปอดให้เอามั้ยล่ะ”

“ไอ้บ้า” พูดเรื่องชวนขนลุกแล้วยังมาหัวเราะอีก เดี๋ยวกัดหูให้เลยนิ ผมขยับตัวฮึดฮัดแต่ยิ่งทำแบบนั้นเหมือนยิ่งเอาตัวเอาไปถูไถกับไอ้หน้าขาวมากขึ้น คราวนี้มันคงทนรำคาญผมไม่ไหว บีบเอวผมแรงๆทีหนึ่ง

เฮ่ย แล้วมือข้างนั้นมันไปอยู่ที่เอวผมได้ไงวะ

“อย่าจับนะ ไม่งั้นนายเจออย่างไอ้มนุษย์สูทเมื่อกี้แน่”

“อยู่นิ่งๆ คนเยอะ อากาศมันเบาบาง ออกแรงมากเดี๋ยวก็วูบไปหรอก”

นอกจากไม่กลัวผมขู่ มันยังยกเหตุผลที่ผมเถียงไม่ได้มาปิดทางผมเสียชิบ ผมทำเสียงครางต่ำๆบอกให้รู้ว่าผมไม่ชอบที่มันเอาหน้ามาใกล้กันเกินไป ปากผมเลยจ่ออยู่ที่ซอกคอของหมอแถมเวลาขยับจะพูดแต่ละทีก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังและเล็มไหปลาร้าหมอนี่อยู่ยังไงก็ไม่รู้

ฮือ แม่ครับ ผมกลายเป็นพวกชอบหาเศษหาเลยกับผู้ชายตัวโตๆโดยไม่ตั้งใจไปแล้ว

“.....................................”

เสียงสัญญาณบอกให้รู้ว่าสถานีปลายทางของผมมาถึงบ้างแล้ว ผมยืดตัวมองผู้คนที่กำลังเบียดออกไปรอตรงประตูอีกฝั่งแล้วอยากร้องไห้ หมดหวังแน่คาเมะ อยู่ติดประตูอีกฝั่งแบบนี้ต่อให้แรงนักกีฬาอย่างผมก็ไม่มีทางเบียดออกไปได้แน่นอน

“จะลงสถานีนี้ใช่ไหม”

เสียงทุ้มๆของหมอนั่นถามผมอยู่ข้างแก้ม วินาทีที่ผมหันไปมองมันในระยะประชิดนั้นประตูก็เปิดออก

ผมกำลังคิดว่าไอ้หมอนี่ตาสวยเป็นบ้า ผู้ชายคนหนึ่งก็เบียดมาจากด้านข้าง

ผมกำลังจะตอบว่าใช่ ร่างของผมก็ถูกเบียดให้เข้าไปใกล้ไอ้คนที่กอดผมอยู่อย่างไม่ทันตั้งตัว

ผมกำลังจะสบถออกมาก็ถูกเบียดเข้ามาอีก และคราวนี้มันให้ผลร้ายแรงกว่านั้น

ไม่รู้ว่าเพราะแรงผลักดัน หรือ แรงดึงดูดห่าเหวอะไรกันแน่ที่มันทำให้ริมฝีปากของผมกับเรียวปากสีแดงๆของหมอนั่นมาเจอกัน........แบบไม่ได้ตั้งใจ!

“....................................”

ผมได้แต่อึ้ง พูดไม่ออก พระเจ้า.....เมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมครับ มันเป็นแค่.....แค่อะไรสักอย่างที่มันลวงตา อุปทาน อุปสงค์ อุปมา อุปมัยอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่.....ไม่ใช่จูบ!!

ผมยังอึ้งอย่างต่อเนื่องแม้ว่าหมอนั้นจะกึ่งรั้งกึ่งลากผมออกมาจากรถคันนั้นได้สำเร็จ ตาผมมองไล่ตั้งแต่ขากางเกงยีนส์สีซีดขึ้นไปช้าๆ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดแบบเต็มๆตา

ไม่ใช่แค่เสียงทุ้ม ไม่ใช่แค่หุ่นดี ไม่ได้มีตาสวยอย่างเดียว

แต่ทั้งเนื้อทั้งตัวของผู้ชายคนนี้......แทบไม่มีที่ติเลยด้วยซ้ำ!