ช่างเป็นยิ้มที่ให้ความรู้สึกดีอะไรแบบนั้นนะ เหมือนเวลาเรายืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้กว้างสุดลูกหูลูกตาในช่วงฤดูใบไม้ร่วงยังไงยังงั้นเลย ไม่ได้พูดเกินไปนะ แต่ผมเป็นแบบนั้นจริงๆ ผู้มีพระคุณของผมให้ความรู้สึกสดชื่นปนความอ่อนโยนแบบที่หาได้ยากจากผู้ชายทั่วไปในท้องตลาดบ้านเรา

และคงจะดีกว่านี้ ถ้าหมอไม่กวนโอ๊ยแบบที่ผ่านมา

“ขอบใจ” ผมบอกเสียงเบาพอกับการกระซิบ เจ้านั่นก็ยิ่งยิ้มกว้าง

“เจอกันสองครั้งก็มีเรื่องให้ฉันต้องหิ้วนายทั้งสองครั้ง ครั้งที่สามจะเป็นอะไรนะ” นั่นไง คิดยังไม่ทันจบ หมอก็เอาอีกละ ผมไม่น่าหลงไปกับหน้าตาหล่อๆนั่นเลย อุตส่าคิดว่าเป็นคนดีมีน้ำใจ ช่วยเราเอาไว้ตั้งแต่ตอนเช้ายันบ่าย มาพูดแบบนี้กะจะไม่ให้ประทับใจกันเลยมั้งเนี่ย

“ขอบใจ ถ้ามันมีครั้งที่สามอีกนายก็ปล่อยฉันไปตามบุญตามกรรมแล้วกัน”

ผมบอกออกไปอย่างนั้นแล้วก็เดินขึ้นบันไดทีละสองขั้นไปเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้เหนื่อยแทบขาดใจอย่างนั้น ยามะพียังไม่ตามมา ผมได้ยินเสียงเจ้านั่นคุยอะไรกันกับฝ่ายนั้นแว่วๆก็ไม่รู้ ไม่อยากจะสนใจ ตอนนี้คิดอย่างเดียวว่าไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว

ไม่รู้เป็นอะไร อยู่ใกล้หมอนั่นทีไรมันทำให้ความมั่นใจในตัวเองของผมถดถอยลงทุกครั้ง

ไม่ดีหรอกแบบนี้ ผมไม่ชอบ ไม่สบายใจที่มันจะเป็นแบบนั้นด้วย

พวกเราใช้เวลาสองชั่วโมงที่เหลือก่อนห้องสมุดคณะสถาปัตย์ปิดค้นหาหนังสือที่ต้องการ แต่ก็เหมือนฟ้าแกล้ง หนังสือรายการที่พวกผมต้องใช้มีนิสิตมายืมไปจนหมดก่อนหน้านี้เพียงวันเดียวและกว่าจะถึงกำหนดคืนก็อีกสองอาทิตย์ต่อไป ฮิโรกิเดาว่ากลุ่มที่ยืมไปคงเป็นเพื่อนๆจากคณะของพวกเราเอง พอรู้อย่างนี้ผมก็ยิ่งเซ็งจัด อุตส่าห์ถ่อสังขาร ขึ้นบันได เสี่ยงตายขึ้นมาจนถึงชั้นสามของตึกแต่กลับไม่ได้สิ่งที่ตั้งใจไว้ อะไรก็ไม่สำคัญเท่าพวกผมจะไม่มีหนังสือไปทำรายงานส่งอาจารย์ให้ทันกำหนดในอาทิตย์หน้าน่ะสิ

                ผมทำหน้าม่อยเข้าไปคลอเคลียฮิโรกิแบบรู้ตัว เป็นเพราะผมลืมยืมหนังสือตั้งแต่เมื่อวานเลยทำให้งานของเพื่อนต้องเสียไปด้วย รู้สึกแย่ชะมัดเลย

                “ขอโทษนะฮิโระ เพราะฉันคนเดียวเลยงานนี้ อย่าโกรธเลยนะ”

                “ไม่ได้โกรธ แต่กำลังคิดว่าจะทำยังไงดี”

ฮิโรกิตอบเสียงแผ่ว ตามองอยู่ที่ปลายนิ้วเหมือนทุกครั้งที่เค้ากำลังใช้ความคิด

                “เราไปยืมคณะอื่นได้ไหม มันน่าจะมีเหมือนๆกันไม่ก็ซื้อเลย ร้านหนังสือแถวนี้ก็มีเยอะ”

                “ไม่ซื้อ หนังสือตั้งห้าหกเล่มแถมยังเป็นภาษาอังกฤษ ขืนใจกล้าซื้อได้เปลืองเงินตายชัก ถ้าจะไปยืมคณะอื่นมันก็ไม่มีให้หรอก ฉันเช็คมาแล้ว มันมีแค่ที่คณะเรากับสถาปัตย์เท่านั้น ก็ที่ไหนมันจะเรียนวรรณคดีกับทัศนศิลป์อีกล่ะ นอกจากสองคณะนี้”

                พอได้ยินชื่อวิชาที่ฮิโรกิย้ำมาอีกครั้ง บวกกับชื่อคณะที่มันแวบขึ้นมาพร้อมกัน ความจำของผมก็เหมือนจะถูกฟื้นขึ้นมาทันที และเหมือนยามะพีเองก็คิดเหมือนกันกับผม

                “พวก’ถาปัตย์” เจ้าตาโตพูดขึ้นลอยๆ มองหน้าผมแล้วก็ยิ้ม

                “ใช่แล้วฮิโระ พวกปีหนึ่ง’ถาปัตย์ก็ต้องเรียนตัวนี้เหมือนกันนี่ ทำไมเราไม่ขอยืมเค้าล่ะ”

                “เค้าก็ต้องใช้ของเค้าไม่ใช่เหรอ” ฮิโรกิย้อนถามเหมือนไม่แน่ใจ กระนั้นความหวังอันน้อยนิดของพวกเราก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมๆกัน ยามะพีเลยเสนอทางเลือกใหม่ล่าสุดให้

                “ถ้าปีหนึ่งมันใช้ ทำไมไม่ลองถามพวกรุ่นพี่ปี.....สูงๆดูล่ะ เผื่อจะมีใครเก็บไว้”

                “อืม ก็นะ ลองถามกันดู แต่ไม่รับปากนะว่าจะได้ ขอโทรถามดูก่อน”

                พูดไม่ทันจบฮิโรกิก็เลี่ยงออกไปทางหนึ่ง ก็ไปคุยโทรศัพท์นั่นแหละ แต่ทำไมต้องทำท่ากระซิบกระซาบแบบนั้นด้วยก็ไม่รู้ ทิ้งให้ผมเท้าคางมองหน้ากับยามะพีอยู่ที่โต๊ะกันแค่สองคน

                “นายว่าเค้าจะมีให้เรายืมมั้ย”

                “ไม่รู้สิ ว่าแต่ตอนที่นาย.....สะดุดน่ะ.....ไม่ได้เจ็บตรงไหนอีกใช่ไหม”

                หมอเปลี่ยนเรื่องเร็วเสียจนผมแทบตามไม่ทัน พอยามะพีทักผมก็ก้มลงคลำข้อเท้าโดยอัตโนมัติ ตอนแรกไม่ได้รู้สึกว่ามันจะเจ็บหรอกแต่พอเพื่อนทักแบบนี้มันก็ชักจะแปลบๆขึ้นมาเหมือนกันแฮะ แหมโรคสำออยนี่มันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ

                “ไม่เป็นอะไรหรอก....มั้ง แค่ขัดๆนิดหน่อย”

                “ขอดูหน่อยซิ เผื่อไว้ก่อน เกิดเอ็นพลิก ข้อเท้าอักเสบขึ้นมาจะแย่เอา”

                ผมยื่นเท้าออกไปพาดม้านั่งตัวที่เจ้าพีนั่งอยู่ เจ้านั่นอาศัยความรู้รอบตัวที่เติบโตมาในครอบครัวคุณหมอทั้งบ้าน จับๆนวดๆข้อเท้าผมเดี๋ยวเดียวก็พยักหน้าให้ รายงานอาการด้วยประโยคเดียวกับผมเด๊ะ

                “ไม่เป็นไรหรอก...มั้ง”

                “อ่าว ยามาชิตะ ไหงกวนกันหน้าซื่อๆงี้ล่ะ” เจ้านั่นผลักผมจนหน้าหงาย

                “ไม่ได้กวน มันไม่เป็นไรจริงๆ คราวหลังก็ระวังหน่อยละกัน เฮ้อ นายนี่มันสุดยอดของความเบอะจริงๆ สะดุดที่ไหนไม่สะดุดดันไปสะดุดบันไดแดง”

“แล้วทำไม”

“ก็สะดุดไปแบบนั้นนาย ไม่คิดว่ามันจะเป็นอย่างในตำนานที่เค้าเล่ากันมาบ้างเหรอคาเมะ”

                “ตำนาน.....ตำนานอะไร..........อ้อ.........”

เออนะ ผมลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิทเลย แหม ก็เมื่อกี้ผมตกใจเสียจนขวัญหายไปเยอะ อะไรที่มันฟังผ่านๆหูไปเลยไม่ได้ติดในใจ พอยามะพีมาพูดถึงโดยไม่ย้ำกันก่อนแบบนี้ ผมก็งงสิครับ

                “ไอ้ตำนานเนื้อคู่อะไรของนายนั่นน่ะเหรอ”

                “ใช่ มองใครในคณะนั้นไว้หรือยังล่ะ อุตส่าห์ได้สะดุดทั้งที” เหวยๆ ได้ทีปุ๊บ มันประชดปั๊บเลยเว้ย ผมยันเท้าที่พาดไว้กับต้นขามันไปพอรู้สึก

                “ไอ้บ้า แค่เรื่องเล่าต่อๆกันมา ไม่ต้องดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยเลย”

                “ทำเป็นพูดไป เรื่องแบบนี้ไม่เชื่อเค้าห้ามลบหลู่”

                “ยืนยันมั่นใจแบบนี้ แสดงว่าเคยพิสูจน์มาเรียบร้อยแล้วล่ะสิ”

                “ได้เรื่องว่าไงมั่ง”

                ความจริงแล้วได้เห็นรอยยิ้มของฮิโรกิ ผมก็พอเดาได้แล้วล่ะว่าข่าวเรื่องหนังสือของพวกเราคงเป็นบวกมากกว่าลบ เมื่อฮิโรกิยักคิ้วให้ก็เป็นอันว่าทุกอย่างเรียบร้อย

                “แต่เรียวจังมีแค่สองสามเล่มนะ เค้าเลยลองขอยืมเพื่อนในกลุ่มให้ก็โอเค ได้มาเพิ่ม รู้สึกเหมือนจะมีเล่มอื่นๆที่พอจะใช้เสริมเนื้อหารายงานของเราได้ด้วย หมดห่วงเรื่องหนังสือได้แล้ว”

                “ไชโย ฮิโระเก่งที่สุดเลย” ผมร้องออกมาอย่างโล่งใจ โผเข้ากอดรัดฮิโรกิอย่างซาบซึ้ง การมีเพื่อนประเสริฐมันดีแบบนี้เอง ฮิโรกิที่ทั้งหน้าตาดี ทั้งฉลาด ติวก็เก่ง ลายมือก็อ่านง่าย แถมยังช่วยแก้ปัญหาให้ตลอด

ท่านขงจื้อครับ ผมจะไปหาเพื่อนที่ดีแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก

“ไม่ต้องมาประจบเลยคาเมะ โทษฐานที่นายทำให้เราเสียเวลารวบรวมข้อมูลไปครึ่งวัน นายจะต้องไปเอาหนังสือเล่มที่เหลือมาจากเพื่อนของเรียวจัง แล้วก็......สรุปเนื้อหาส่วนที่สองของรายงานมาให้ฉันก่อนวันศุกร์หน้าโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น มีปัญหาอะไรไหม”

“จะมีปัญหาอะไรได้” เสียงเจ้าคนแก้มบวมมันซ้ำเติมแว่วๆอยู่ข้างหู

ผมได้แต่ครางอยู่ในอก โหย ขู่ทั้งเสียง ข่มทั้งตาแบบนี้ใครจะกล้ามีปัญหากับฮิโระกันเล่า ผมทำปากยื่น แอบบ่นพึมพำพอเป็นพิธีแล้วก็ต้องยอมรับการลงโทษของฮิโรกิอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะผมรู้ดีว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้งานกลุ่มล่าช้า การแสดงความรับผิดชอบในส่วนนี้ก็นับว่าเหมาะสมแล้ว

“ฉันต้องไปเอาหนังสือได้ที่ไหนล่ะ”

พอผมถามออกไป ฮิโรกิก็ส่งกระดาษที่มีหมายเลขโทรศัพท์มือถือเด่นหรามาให้ สงสัยเป็นเบอร์ที่เจ้าตัวได้มาจากเพื่อนรุ่นพี่ที่ชื่อเรียวจังคนนั้นเหมือนกันละมั้ง

“เบอร์เพื่อนเรียวจัง นายโทรไปขอนัดเวลากับเค้าเองก็แล้วกันนะ พี่เค้าใจดีไม่กัดหรอก”

“คนนี้เหรอที่บอกว่ามีหนังสือให้เรายืมน่ะ” ฮิโรกิยิ้มบาง

“ใช่ ปีห้าเหมือนเรียวจังนั่นแหละ เก่งทั้งภาคทฤษฏี ภาคปฏิบัติเลยบอกให้”

“พวกหนอนหนังสือ แว่นหนาเตอะ เชิ้ตลายหมากรุก ติดกระดุมถึงคอแน่เลย”

“รุ่นพี่คนนั้นชื่ออาคานิชิ จิน.....จำไว้......”