(( ชื่อจำง่ายดี ))

                นั่นคือความคิดแรกที่ชื่อนั้นแว่บเข้ามาในความคิดของผม ชื่อสั้นๆ เรียกง่ายแถมยังความหมายดีอีก ถ้ารุ่นพี่คนนี้นิสัยดีอย่างผลการเรียนก็ดีน่ะสิ

                ฮิโรกิแจกแจงงานเรียบร้อยก็ย้ำหน้าที่ของผมอีกครั้ง

                “อย่าลืมโทรหารุ่นพี่อาคานิชินะคาเมะ จะโทรตอนไหนก็ตามใจ อยากงานเสร็จเร็วก็โทรเร็วๆ ถ้าอยากให้ไฟลนตูดอย่างคราวที่แล้วอีกก็รอไป”

                “รู้แล้วน่า เดี๋ยวโทรเย็นนี้เลยอ่ะ”

                “ดีมาก ว่าง่ายๆจะได้น่ารักๆ”

                “จิ๊” ผมส่งเสียงบอกให้รู้ว่าไม่ค่อยชอบใจกับคำหลอกล่อของเค้านัก ฮิโรกิยิ้มหวานจุ๊บลอยลมใส่ผมทีหนึ่งแล้วก็เดินผิวปากแยกไปอย่างร่าเริง คราวนี้ก็เหลือแต่ผมกับยามะสองคน

                “นายจะไปช่วยฉันขนหนังสือใช่ไหมยามะ”

                ยามะพียิ้ม เกาหางคิ้วตัวเอง พูดไม่เป็นคำขึ้นมาเลยคราวนี้

                “ก็อยากจะช่วยหรอกนะ แต่วันนี้ฉันมีนัดต่อจากนี้น่ะสิ พรุ่งนี้ได้ไหมล่ะ”

                “ได้ไงล่ะ ไม่ได้ฟังที่เพื่อนนายขู่เมื่อกี้หรือไง” ผมบ่นอุบ “แต่ไม่เป็นไรหรอก นายไปเถอะ ฉันไปเองได้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” ยามะพีโอบไหล่ผมไปใกล้ ทำเสียงออดอ้อนจนน่าดีดให้สักที

                “คาเมะที่รัก ขอโทษน๊า แต่นัดวันนี้มันเลื่อนไม่ได้จริงๆ”

                “รู้แล้ว จะไปไหนก็ไปเลยป่ะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจนายได้ผิดนัดแน่”

                เจ้าปลาทองมันยิ้มกว้างแล้วก็ยอมถอนใจหน้าจากไหล่ผมอย่างง่ายดาย เหอะ ทำเป็นพูดดี ความจริงแล้วอยากจะใส่เกียร์หนึ่งออกวิ่งเต็มแก่แล้วนะนั่นน่ะ

มันไม่เหงา

แต่มันอาจจะเป็นแค่ความคิดของคนที่ไม่มีคู่แบบผมก็ได้

ซื้อของเสร็จเราก็มักไปต่อกันในร้านอาหาร หาของอร่อยๆยัดกะเพาะเติมพลัง จากนั้นอาจต่อด้วยคาราโอเกะ ไม่ก็ดูหนังที่ยามะพีมักอาสาเป็นคนเรื่องเรื่องที่จะดู แล้วก็ถูกใจผมทุกครั้งด้วยสิ

แต่นั่นมันเป็นโปรแกรมสำหรับเราสามคน

ตอนนี้มีผมยืนหัวโด่อยู่คนเดียวตรงนี้

ซื้อของก็เพิ่งซื้อไปเมื่อวันก่อน

ร้องเกะ.....ก็ไม่เวิร์ค แหกปากอยู่คนเดียวจะสนุกอะไร

แต่จะให้กลับไปตอนนี้มันก็ยังเร็วเกินไป ทะเล่อทะล่าเข้าไปตั้งแต่หัววันแบบนี้ เดี๋ยวแม่จะหาว่าผมผิดปกติขึ้นมาอีก แล้วตัวเลือกสุดท้ายของผมก็คือ ดูหนังนั่นแหละ ดีที่สุด!

                ตัดสินอนาคตของตัวเองได้แล้วก็เดินฮึมเพลงไปเรื่อย วันนี้อากาศดี อารมณ์ดีกะว่าจะเดินไปให้ถึงสถานีรถไฟเลยทีเดียว ผมตั้งใจไว้อย่างนั้น ถ้าดินฟ้าและอากาศไม่เล่นตลกกับผมเสียก่อน

                อะไรกันวะเนี่ย!

                ฝนหลงฤดูหรือว่ายังไง

                ซ่า!!!

                ผมบ่นเบาๆกับตัวเอง สะบัดแขนขาไล่ความชื้นวุ่นวาย มองสายฝนที่เทลงมาราวกับฟ้ารั่วแล้วก็ต้องถอนใจ หมดกันแผนที่วางไว้ มันพร้อมใจกันตกลงมาแบบนี้อีกไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงโน่นแหละจะหยุด ผมหันมองซ้ายขวา กระแสลมไม่เบานักพัดเอาความชื้นในอากาศมากระทบใบหน้าเลยต้องดึงตัวเองให้หลบเข้าไปด้านในลึกขึ้น นั่งลงได้ไม่ถึงสองวินาที เสียงฝีเท้าของคนโชคร้ายกว่าผมก็วิ่งเร็วๆใกล้เข้ามา

                “............................”

                “เช็ดผมซะ ฉันให้ยืม”

                “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็แห้งแล้ว นายเก็บไว้ใช้เองดีกว่า” มือขาวยื่นผ้าคืนมา ผมเลยจิ๊ปากตอบให้

                “ฉันไม่เปียก นายนั่นแหละต้องเช็ด แล้วก็ไม่ต้องเถียงด้วย ฉันแค่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร”

                “ถามว่ายิ้มอะไร”

                “ก็เขินนี่” มันลูบท้ายทอยเหมือนทำตัวไม่ถูก ผมเลยยิ่งสงสัย

                “เขินอะไรล่ะ”

                “ก็นายมองอะไรล่ะ อยู่ๆมานั่งจ้องกันแบบนี้ ฉันก็เขินเป็นนะ”

                “ไอ้บ้า”

                ตอบแบบนี้แสดงว่ามันรู้ตัวว่าถูกผมแอบมองมาตั้งแต่ต้น เหอะ แล้วก็แกล้งปั้นหน้าเฉยมาตั้งนานนะ ผมหันหน้าหนี แต่ก็ยอมรับไปตามตรง

                “ใครใช้ให้นายหน้าตาดีล่ะ ภูมิใจล่ะสิมีคนมานั่งชมแบบนี้น่ะ”

                “เวลาถูกผู้ชายด้วยกันชม นายภูมิใจไหม”

                “ถามทำไม”

                “อยากรู้”

                “ก็แล้วแต่ว่าจะชมว่ายังไง ถ้าหล่อหรือเท่ก็ดีไป แต่ถ้าใครมันเจือกสะแหลนพูดว่าฉันน่ารักล่ะก็บอกมันเก็บปากไว้กินข้าวดีกว่า” อีกฝ่ายพยักหน้ายิ้มๆ แล้วมันก็เงียบต่อไป ผมเองก็เริ่มรู้สึกว่าการนั่งรอฝนหยุดตกเนี่ยมันเสียเวลาโดยใช่เหตุ เลยล้วงโทรศัพท์ออกมาจากเป้ โทรหารุ่นพี่คนนั้นตอนนี้เลยดีกว่า

                “นายก็เรียนที่นี่เหรอ”

                เสียงทุ้มถาม ผมกำลังง่วนกับการกดหาเบอร์โทรก็ครางตอบรับไปสั้นๆ

                “อยู่ปีอะไรแล้ว”

                “ปีหนึ่ง นายล่ะ อย่าบอกนะว่าปีเดียวกัน”

                ผมถามกลับพลางแนบโทรศัพท์กับหู หมอนั่นแค่ยิ้ม เห็นว่าผมกำลังต่อสายเลยหุบปากเงียบเช็ดผมไปพลางๆ เสียงเพลงรอสายของรุ่นพี่อาคานิชิ จินเป็นเพลงสากลยุคเก่าที่ผมเองก็ชอบมาก นึกอยากให้เจ้าของเครื่องติดธุระรับสายไม่ได้ตอนนี้ ผมจะได้ฟังมันไปเรื่อยๆ เพลงเพราะๆแบบนี้ เข้ากับบรรยากาศตอนฝนตกดีออก

                คราวนี้เสียงนั้นชัดเจนจนผมต้องชะงัก หันไปมองคนข้างตัวช้าๆ เจ้านั่นเลิกเช็ดผมแล้ว ผ้าขนหนูผืนเล็กพาดอยู่บนไหล่กว้าง ในมือหมอนั่นมีโทรศัพท์แบบพับได้เปิดค้างอยู่ ผมยังจับต้นชนปลายไม่ถูกจนเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองให้ผมดูเต็มๆตา ตัวอักษรภาษาอังกฤษมันทำให้ผมต้องสะกดทีละคำช้าๆ

                เฮ่ย!! ใครเอาชื่อผมไปโชว์หราอยู่ในนั้นวะ