“นายเรียนปีห้าเท่ากับเพื่อนของฮิโรกิใช่มั้ย”

ความจริงก็รู้อยู่แล้วล่ะ แต่ผมอยากถามให้แน่ใจอีกที

“ใช่” จะตอบให้ยาวกว่านี้ก็ไม่มีใครว่านายพูดมากหรอก รุ่นพี่!

“แล้ว....ฉันต้องเรียกนายว่ารุ่นพี่หรือเปล่า”

“ก็ตามใจ ฉันไม่ได้บังคับ อยากเรียกแบบไหนก็เรียกเถอะ”

“แต่นายก็แก่กว่าตั้งสี่ห้าปี” ผมพูดเสียงอ่อย เจ้านั่นเลยหันมายิ้ม

“อย่าเลย เกรงใจนาย เอาไว้วันหลังละกัน”

“แล้วไม่ต้องรีบใช้เหรอ เห็นเรียวมันบอกว่าด่วนนี่”

“ไม่เป็นไร งั้นฉันไปนะ อ้อ....ผ้านี่ขอบใจนะ เดี๋ยวจะซื้อผืนใหม่มาแทน”

“เฮ่ย ไม่ต้อง มันไม่ใช่ของใหม่อะไร คืนมาเถอะ เดี๋ยวเอาไปซักเอง”

หมอนั่นยิ้ม นอกจากไม่ยอมคืนแล้วยังถือติดมือวิ่งไปซะงั้น ผมร้องไม่ออก ได้แต่มองตามแผ่นหลังอีกฝ่ายไปจนลับตา แล้วก็เพิ่งรู้ตอนนั้นว่า ฝน.....หยุดตกแล้ว

ปลดภาระเรื่องหนังสือไปได้ ต่อไปผมก็จะเอนจอยกับหนังที่อยากดูให้เต็มที่ล่ะนะ

ผมไล่สายตามองตามรายการที่กำลังฉายอยู่เร็วๆ

ผมขยับตัวให้นั่งในท่าสบายที่สุด พยายามเลี่ยงสายตาจากภาพสยดสยองบนจออย่างสุดความสามารถ มาดูคนเดียว แถมคนยังบางตาแบบนี้ มันน่ากลัวน้อยเมื่อไหร่ล่ะ ผมกวาดตามองรอบตัวทุกทีข้างกายผมมักจะมียามะหรือไม่ก็ฮิโระนั่งประกบให้อุ่นใจ แต่คราวนี้มันไม่ใช่ ทำเอาผมวูบๆโหวงๆขึ้นมาทีเดียวล่ะ

                “โทษที ไม่คิดว่าจะขวัญอ่อนขนาดนี้”

                “ใครขวัญอ่อน คนกำลังอินกะหนัง ทะเล่อละล่าเข้ามาได้”

                “น่า ไม่ต้องอายหรอก เมื่อกี้ก็มีแต่คนกรี๊ด ไม่มีใครรู้ว่าเป็นนายหรอกน่า”

                “ไม่ได้อายเว้ย”

                โอ้ แม่เจ้า

                ถึงขนาดตามเข้ามานั่งด้วยในโรงหนังแบบนี้ หมอนี่ไม่ธรรมดาแล้วมั้งเนี่ย!