ผมตอบสั้นๆ แล้วก็ยืนเฉยอย่างนั้นต่อ น่า.....ถึงจะไม่ได้โกรธเคืองอะไรมากมาย แต่จะให้ยอมฉีกยิ้มอารมณ์ดีให้เลยทันทีผมก็ทำไม่ได้หรอก แต่อีกใจมันก็ร้องบอกว่าเพราะผมไม่อยากทำเองล่ะมากกว่า ถูกต้องอย่างที่สุดครับท่าน ส่วนหนึ่งผมก็แสดงให้เห็นแล้วว่าถ้าอีกฝ่ายยอมลงให้ผมก็แฟร์พอที่จะยอมเลิกลาด้วย แต่ส่วนหนึ่งนั้นมันก็ต้องทำให้เห็นกันไปเลยว่าถ้าคิดจะเป็นเพื่อนผมก็ต้องรู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครละเลยและไม่สนใจผม ถ้าคิดจะเล่นสงครามเย็นแล้วมาง้อกันทีหลังแบบนี้ มันไม่ใช่วิธีการที่ดีเท่าไหร่หรอก

หากอยากจะคบกัน ข้อเดียวที่อาคานิชิจินต้องท่องให้ขึ้นใจ คือ อย่าขัดใจท่านคาเมะคนนี้

ผมพยักหน้ารับแล้วก็หันหลังจากตรงนั้นมาแบบไม่มีการอาลัยอาวรณ์ แอบเห็นเจ้านั่นมันยืนก้มหน้าเดาะกุญแจในมือเล่นครู่หนึ่งถึงยอมถอยไปจากประตูบ้านผม ก่อนเสียงเครื่องยนต์แรงสูงจะแล่นขึ้นเนินไกลออกไป ดูท่าแล้วหมอคงสำนึกได้แล้วว่าไม่น่ามาเสียเวลากับเด็กแบบผมเลย ให้ตาย ประมาณนั้น

แล้วทำไมผมต้องไปสนใจปฏิกริยาของหมอนั่นด้วย

ไม่เข้าใจ ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

“เอาล่ะๆ ทำงานใครงานมันไปละกัน ทั้งสองคนก็ทำงานของตัวเองไป ส่วนงานนี้ฉันจะพยายามทำให้เสร็จตามเวลานะ ขอบใจนะฮิโระ ถ้ามันจวนตัวจริงๆ ฉันจะลองดู”