ผมร้องทั้งที่ยังหอบแฮ่ก แค่โดนจั๊กจี๋แค่นี้เหนื่อยยังกะวิ่งร้อยเมตรมายังไงยังงั้นเลยครับ จินกระตุกยิ้มมุมปาก มองตามันผมก็รู้ว่ามันคงไม่ยอมฟังคำผมง่ายๆเหมือนทุกทีแน่ ใจหนึ่งผมอยากทำกล้าขู่มันต่อแต่ไม่ไหวครับ มือมันยังคาอยู่ตรงเอวผมคงเตรียมเต็มที่ที่จะลงมือกับจุดอ่อนของผมต่อ เสี่ยงไม่ได้ครับงานนี้ผมกลัวขาดอากาศตายเพราะหัวเราะจนหมดแรง

                เพราะเจ้าของห้องพูดแบบนั้นผมเลยรู้สึกตัวว่ากำลังใช้หางตามองมันอย่างกินเลือดกินเนื้อ เลยรีบหันหน้าหนี ขืนตามใจตัวเองเอาแต่ค่อนมันในใจอยู่แบบนี้ มีเวลาอีกสองอาทิตย์ก็ทำงานไม่เสร็จอยู่ดี หนังสือปึ่กใหญ่กลับมาสู่ความนใจของผมอีกครั้ง เปิดมันไปยังหน้าที่ค้างไว้แล้วก็เริ่มทำความเข้าใจด้วยความตั้งใจที่มากขึ้นกว่าเดิม

                อีกฝ่ายก็รู้งาน เห็นผมไม่เล่นด้วยก็เลยไม่ตอแย จินเช็ดผมพอหมาดแล้วก็กลับมาพร้อมขนมจีบและเครื่องดื่มชุดเล็กๆ ผมละสายตาจากหนังสือ มองมันอย่างสงสัย

                เสียงนุ่มหูบอกกลับมา พร้อมผ้าห่มที่คลุมทับมาถึงอกผม เออนะ ขืนอยู่กับจินบ่อยๆผมคงเสียนิสัยกลับไปเป็นเด็กสิบขวบให้มันดูแลตั้งแต่ตื่นยันเข้านอนแน่ๆ ก็เล่นเทคแคร์ดีขนาดนี้ ใครมันจะไม่เคลิ้มวะ

                “ปกตินายทำแบบนี้กับเพื่อนทุกคนเหรอ”

                “...........................................”